Türkiye'de yıllardır pompalanan "Kürt sorunu" masalına artık bir son verilmeli.
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın 2025 raporu, bu yalanın maskesini düşürüyor ve asıl gerçeği yüzümüze vuruyor:
Doğu ve Güneydoğu'daki bazı illerde nüfusun yarısından fazlası devlet yardımıyla geçiniyor.
Eğer gerçekten bir "sorun" varsa, bu neden bu kadar çok yardım alındığına dair olmalı.
Başka bir perspektiften bakınca, bu durum ekonomik eşitsizlikten ziyade bir bağımlılık kültürüne işaret ediyor.
Ülke genelinde sosyal yardım alan kişi sayısı 20 milyonu geçmişken, bu rakamlar sorgulanmadan kabul edilemez.
Rapora göre, Şırnak'ta nüfusun yüzde 69'u, Hakkari'de yüzde 63'ü, Ağrı'da yüzde 62'si, Şanlıurfa'da yüzde 62'si, Van'da yüzde 60'ı, Mardin'de yüzde 59'u, Muş'ta yüzde 56'sı, Batman'da yüzde 53'ü, Bitlis'te yüzde 53'ü ve Diyarbakır'da yüzde 51'i sosyal yardım alıyor.
Bu oranlar, sözde Kürt sorunu tartışmalarında sürekli mağduriyet edebiyatı yapanlara tokat gibi geliyor. Neden bu illerdeki insanlar bu kadar çok devlet desteğine muhtaç? Gerçekten baskı mı var, yoksa yardım sistemi suiistimal mi ediliyor?
KÜRT SORUNU YALANI VE YARDIM ORANLARI
Bakanlık raporunun Doğu Anadolu'yu mercek altına alan verileri, Şırnak yardım oranı gibi rekor seviyeleri gösteriyor. Hakkari sosyal destek rakamları yüzde 63'teyken, bu durum yerel kalkınmanın önünde engel mi yoksa tembellik mi?
Kürt sorunu yalanı altında gizlenen asıl mesele, bu bölgelerde istihdam yerine yardım bağımlılığının teşvik edilmesi. Ağrı yardım yüzdesi ve Şanlıurfa devlet yardımı verileri de aynı hikayeyi anlatıyor: Devletin cömertliği, bazı kesimler tarafından sömürülüyor.
Siyasetcafe.com